Claude Managed Agents we własnej serwerowni. Co to daje firmom

Co dokładnie udostępnił Anthropic

Claude Managed Agents to usługa, w której Claude działa jako autonomiczny agent. Programista definiuje agenta, uruchamia sesję i wymienia z nim zdarzenia, a agent w tym czasie korzysta z narzędzi, na przykład z powłoki systemowej i plików. Do tej pory całą usługę prowadził Anthropic. Wcześniej można było przenieść do siebie tylko sandboxy, czyli odizolowane środowiska, w których agent wykonuje polecenia.

Nowa opcja idzie dalej. Firma uruchamia u siebie także serwer usługi, który obsługuje API, prowadzi pętlę agenta i przechowuje agentów, sesje oraz historię sesji. Serwer ma to samo API co wersja hostowana przez Anthropic, więc działają z nim oficjalne SDK i narzędzie wiersza poleceń ant. Anthropic opisuje te trzy warianty w dokumentacji tak, jak pokazuje tabela poniżej.

• Sandboxy w chmurze (domyślnie). Sandboxy, usługę i model obsługuje Anthropic.
• Self-hosted sandboxes. Sandboxy są po stronie firmy, usługę i model obsługuje Anthropic.
• Self-hosted Managed Agents. Sandboxy i usługa są po stronie firmy, model działa u Anthropic albo u dostawcy wybranego przez firmę.

Z czego składa się wdrożenie

Jedno wdrożenie tworzą serwer cma-server, baza danych PostgreSQL w wersji 16 lub nowszej oraz programy robocze (workers). Programy robocze pobierają zadania z serwera i wykonują polecenia agenta w sandboxach. Sam serwer nigdy nie uruchamia powłoki ani operacji na plikach. Bez bazy danych serwer trzyma dane w pamięci, więc restart je kasuje.

Do wdrożenia służy stos Docker Compose albo chart Helm dla Kubernetesa. Serwer ma też własną konsolę w przeglądarce, do której pracownicy logują się przez firmowego dostawcę tożsamości zgodnego z OpenID Connect. Narzędzie administracyjne działa na Linuksie (x86-64 i Arm) oraz na macOS z procesorami Apple. Kolejne wersje firma instaluje samodzielnie.

Jakie dane nadal wychodzą poza firmę

Wersja self-hosted nie oznacza, że cała praca agenta zostaje w firmowej sieci. Przy każdym wywołaniu modelu serwer wysyła do dostawcy dotychczasowy przebieg rozmowy, łącznie z poleceniami, danymi wejściowymi narzędzi i ich wynikami. Według dokumentacji Anthropic nie ma zdalnego dostępu do serwera ani do jego logów, a serwer łączy się z Anthropic tylko wtedy, gdy dostawcą modelu jest Claude API.

W takim przypadku każde wywołanie zawiera trzy nagłówki z identyfikatorami sesji, agenta i środowiska. Identyfikatory nie zawierają nazw ani treści, ale kodują czas ich utworzenia, a dokumentacja zaznacza, że nie da się ich wyłączyć. Serwer co 60 sekund sprawdza też ważność klucza do Claude API, bez uruchamiania modelu. Przy innych dostawcach nagłówki nie są wysyłane, a klucz Claude API nie jest potrzebny.

Czego brakuje w porównaniu z wersją hostowaną

Anthropic publikuje osobną listę różnic i zaleca jej sprawdzenie przed przeniesieniem aplikacji. Nic nie jest kopiowane z usługi hostowanej, więc agentów, umiejętności, poświadczenia i magazyny pamięci trzeba utworzyć od nowa na własnym serwerze.

• Brak środowisk chmurowych. Działają tylko środowiska typu self_hosted z własnymi programami roboczymi.
• Brak Files API i zasobów plikowych w sesji. Pliki trzeba umieścić w katalogu roboczym, a obraz lub PDF przesłać w wiadomości w formacie base64.
• Brak gotowych umiejętności do plików docx, pdf, pptx i xlsx. Ich źródła można pobrać i wgrać jako własne umiejętności.
• Brak webhooków, zaplanowanych uruchomień i funkcji dreams. Sesje uruchamia się z własnego harmonogramu, na przykład przez cron.
• Ograniczona orkiestracja wielu agentów. Działa tylko tryb coordinator z listą od 1 do 20 agentów, bez doradcy (advisor) i bez dynamicznych przepływów.

Co firma zyskuje, a za co odpowiada

Tylko wersja self-hosted pozwala wybrać dostawcę modelu, logować pracowników przez firmowe SSO, trzymać sekrety we własnym menedżerze sekretów i podpisywać krótkotrwałe tokeny tożsamości agenta dla serwerów MCP. Agent wskazuje model jego identyfikatorem z Claude API, a serwer tłumaczy go na nazwę używaną przez danego dostawcę.

Razem z kontrolą firma przejmuje odpowiedzialność za bezpieczeństwo. Narzędzie bash agenta to prawdziwa powłoka z uprawnieniami i dostępem do sieci programu roboczego, który sam niczego nie izoluje. Izolację zapewnia dopiero kontener lub maszyna wirtualna, dlatego dokumentacja zaleca jednorazowe środowiska bez cennych danych i osobne wdrożenie dla każdego poziomu zaufania. Ostatnie testy pokazały, że agenci potrafią szukać dróg wyjścia z sandboxa, więc ten punkt ma praktyczne znaczenie.

Znaczenie dla polskich firm

Według dokumentacji opcja jest przeznaczona dla firm, które muszą przechowywać dane agentów u siebie albo same wybierać dostawcę modelu. W Polsce dotyczy to przede wszystkim banków, ubezpieczycieli i administracji. Historia sesji agenta zostaje w bazie firmy, co ułatwia kontrolę dostępu, retencję i audyty wymagane przez RODO czy rozporządzenie DORA w sektorze finansowym. Treść rozmów nadal jednak trafia do dostawcy modelu, więc umowa powierzenia danych i region przetwarzania pozostają do ustalenia z tym dostawcą.

W przykładowej konfiguracji Amazon Bedrock z dokumentacji ustawiony jest region us-east-1 i profile wnioskowania z przedrostkiem us.anthropic. Firma, która chce przetwarzać dane w Unii Europejskiej, musi samodzielnie zmienić region i przedrostek modelu, o ile dostawca oferuje dany model Claude w regionie europejskim. W naszej ocenie wersja self-hosted ma sens dla organizacji z własnym zespołem utrzymania infrastruktury. Mniejszym firmom, którym zależy tylko na uruchamianiu narzędzi u siebie, Anthropic poleca prostsze self-hosted sandboxes.