17 listopada 2026 roku w repozytorium PyPI pojawiły się dwie złośliwe wersje pakietu agent-framework, czyli oficjalnej biblioteki Microsoftu do budowy agentów AI w Pythonie. Wersje 1.26.1 i 1.26.2 zawierały program kradnący dane dostępowe: zmienne środowiskowe, pliki z hasłami do chmury i tokeny tożsamości z Azure oraz GitHub Actions. Kod uruchamiał się przy każdym starcie Pythona, nawet bez importu biblioteki. PyPI zablokował obie wersje w niecałą godzinę. Bezpieczna pozostaje wersja 1.26.0, a każdą instalację wersji 1.26.1 lub 1.26.2 trzeba traktować jak wyciek haseł i kluczy.
Co się stało z pakietem agent-framework
Agent Framework to otwartoźródłowa biblioteka Microsoftu do budowy agentów AI i systemów wieloagentowych. Wersja dla Pythona jest publikowana w PyPI, czyli głównym publicznym repozytorium pakietów tego języka. Według Wiz i BleepingComputer pakiet ma ok. 200 tys. pobrań miesięcznie, a deweloperzy instalują go często w potokach CI/CD, czyli zautomatyzowanych procesach budowania i wdrażania kodu.
Atak polegał na podmianie łańcucha dostaw oprogramowania. Napastnik nie łamał zabezpieczeń u użytkowników, tylko opublikował pod oficjalną nazwą dwie nowe wersje z dodanym złośliwym kodem. Kto zaktualizował pakiet lub zbudował środowisko bez przypiętej wersji w krótkim oknie 17 listopada, mógł pobrać zainfekowane wydanie. Incydent opisały niezależnie firmy Socket, StepSecurity, Wiz, Ox Security i JFrog.
Oś czasu ataku
Najdokładniejszą chronologię podaje StepSecurity. Druga wersja pojawiła się nieco ponad dwie minuty po zablokowaniu pierwszej. To pokazuje, że kwarantanna jednego wydania nie odebrała napastnikowi uprawnień do publikacji.
- 12 listopada, 18:24 UTC - publikacja czystej wersji 1.26.0.
- 17 listopada, 20:35 UTC - w PyPI pojawia się złośliwa wersja 1.26.1.
- 17 listopada, 21:06 UTC - PyPI obejmuje wersję 1.26.1 kwarantanną.
- 17 listopada, 21:08 UTC - napastnik publikuje wersję 1.26.2 z przeniesionym i lepiej ukrytym kodem.
- 17 listopada, 21:16 UTC - kwarantanna wersji 1.26.2. Wiz zgłasza ustalenia Microsoftowi tego samego dnia.
Jakie dane wykradał złośliwy kod
Obie wersje instalowały plik startowy .pth, który Python wykonuje automatycznie przy uruchomieniu interpretera. Dlatego kod działał w każdym procesie Pythona w danym środowisku, także w projektach, które nie korzystały z Agent Framework. Zebrane dane trafiały w postaci zakodowanej do serwisu webhook.site, popularnego narzędzia do odbierania żądań HTTP.
Celem były przede wszystkim dane dostępowe do chmury i narzędzi programistycznych. Wersja 1.26.2 dodatkowo próbowała pobrać tokeny OIDC z GitHub Actions, czyli krótkotrwałe poświadczenia, którymi potoki logują się do chmury bez stałych haseł. StepSecurity nie znalazło drugiego etapu ataku pobierającego dodatkowy kod z zewnątrz.
- zmienne środowiskowe wyglądające na tokeny, klucze i hasła, także z innych uruchomionych procesów,
- pliki konfiguracyjne Azure CLI, rejestrów pakietów, Dockera i Gita,
- tokeny Hugging Face i pliki .env z kluczami do usług AI,
- tokeny tożsamości zarządzanej Azure i tokeny OIDC Azure DevOps,
- tokeny OIDC GitHub Actions i katalogi runnerów (tylko wersja 1.26.2).
Jak napastnik dostał się do publikacji
Przyczyna nie jest oficjalnie potwierdzona. Według Wiz napastnik prawdopodobnie użył skradzionego certyfikatu klienta i klucza prywatnego do ESRP, wewnętrznej usługi Microsoftu do podpisywania i publikowania pakietów. Pierwsza próba publikacji z serwerów AWS została odrzucona przez filtr adresów IP, a druga, z puli adresów należącej do Microsoftu, się powiodła. Wiz zaznacza, że nie wie, jak napastnik zdobył te dane.
Skala szkód wydaje się ograniczona, ale nie jest znana do końca. Wiz przeanalizował 50 żądań, które trafiły do adresu napastnika w webhook.site. Cztery pochodziły od samego atakującego, 29 od sandboxów, skanerów i testów, a 17 odpowiadało trzem udanym przesłaniom danych prawdziwych ofiar. Do rana 19 listopada nie znaleźliśmy osobnego komunikatu Microsoftu w tej sprawie.
Co zrobić, jeśli projekt używa Agent Framework
Najpierw trzeba ustalić, czy którekolwiek środowisko zainstalowało wersję 1.26.1 lub 1.26.2. Jeśli tak, samo odinstalowanie pakietu nie wystarczy. Poniższa lista łączy zalecenia StepSecurity, Wiz i Socket.
- Przeszukaj pliki blokad zależności, logi CI, obrazy kontenerów, cache pip i lokalne mirrory pod kątem wersji 1.26.1 i 1.26.2.
- Sprawdź katalog site-packages pod kątem plików agent_framework_meta.pth i af_runtime_diag.pth.
- Odizoluj zainfekowane maszyny, kontenery i runnery. Nie uruchamiaj w nich Pythona ani pip, bo każdy start interpretera ponownie wykonuje złośliwy kod.
- Odbuduj środowisko z czystej bazy i przypnij agent-framework==1.26.0 w pliku blokad z sumami kontrolnymi.
- Z czystego komputera wymień wszystkie hasła, klucze API, tokeny rejestrów pakietów i poświadczenia chmurowe, do których środowisko miało dostęp.
- Przejrzyj logi logowań Azure, uprawnienia OIDC w GitHub Actions i zaufane poświadczenia federacyjne w Entra ID. Usunięcie zaufania nie unieważnia tokenów wydanych wcześniej.
- Sprawdź w logach ruchu wychodzącego połączenia z webhook.site i odróżnij próby zablokowane od zakończonych sukcesem.
Znaczenie dla polskich firm i zespołów AI
Agent Framework jest jednym z popularniejszych narzędzi do budowy agentów w firmach korzystających z Azure, także w Polsce. Środowiska, w których działają agenci AI, zwykle mają dostęp do kluczy modeli, baz danych i chmury, więc wyciek z jednego runnera może otworzyć drogę dalej. Firmy objęte dyrektywą NIS2 powinny ocenić, czy incydent dotknął ich systemów i czy wymaga zgłoszenia zgodnie z krajowymi procedurami.
W naszej ocenie incydent pokazuje dwie praktyki, które warto wprowadzić niezależnie od tego zdarzenia. Pierwsza to przypinanie wersji zależności z sumami kontrolnymi zamiast automatycznego pobierania najnowszych wydań. Druga to ograniczenie ruchu wychodzącego z potoków CI do znanej listy adresów, które zablokowałoby wysyłkę danych do zewnętrznego serwisu. To kolejny w ostatnich tygodniach atak wymierzony w narzędzia programistów AI, po wcześniejszych przypadkach złośliwych rozszerzeń i kradzieży kluczy API.
Czego jeszcze nie wiadomo
Część ustaleń pochodzi od firm bezpieczeństwa, które analizowały kod i ruch sieciowy z zewnątrz. Do czasu komunikatu Microsoftu otwarte pozostają pytania o sposób przejęcia uprawnień i pełną liczbę ofiar.
- Jak napastnik zdobył dane dostępowe do usługi publikacji i czy nadal je ma.
- Ile razy zainfekowane wersje zostały pobrane przed kwarantanną.
- Czy Microsoft unieważnił skradzione poświadczenia i zmienił proces publikacji pakietów.
- Czy podobne poświadczenia mogły posłużyć do publikacji innych pakietów Microsoftu.
Źródła i data sprawdzenia
- Microsoft agent-framework PyPI Package CompromisedStepSecurity, publikacja: 2026-11-18, sprawdzono: 2026-11-19
- Microsoft agent-framework Compromised: Credential Stealer Targets Azure and CI PipelinesWiz, publikacja: 2026-11-17, sprawdzono: 2026-11-19
- Microsoft's agent-framework PyPI package Compromised with Credential StealerSocket, publikacja: 2026-11-17, sprawdzono: 2026-11-19
- Microsoft's Agent Framework PyPI package compromised to steal credentialsBleepingComputer, publikacja: 2026-11-18, sprawdzono: 2026-11-19
- agent-frameworkPyPI, publikacja: 2026-11-12, sprawdzono: 2026-11-19
Artykuł ma charakter informacyjny. Przy decyzjach prawnych, finansowych lub organizacyjnych warto zweryfikować wnioski w odniesieniu do konkretnej sytuacji.



